Categorieën
Covid Het leven

King of the road

(video versie)

We zijn inmiddels een jaar na de eerste maatregelen die genomen werden om de corona pandemie onder controle te krijgen. In het begin stond ik er helemaal achter. Het was anders, het opende andere opties. Ik deed -vaak uit noodzaak- dingen die ik in het ‘normale’ leven zelden of nooit doe. Het gaf rust. Mijn agenda was wel van de ene op de andere dag leeg, en mijn bankrekening dreigde dat ook te worden. Er was gelukkig tijd. Tijd die ik wond door thuis te zijn, door me niet te hoeven verplaatsen, door alles precies wat rustiger aan te doen. Het was bovendien prachtig weer en het leek soms een opgelegde vakantie. De ziekte zelf, bleef voor mij een ver van m’n bed show. Ik kende wel mensen die het erg zwaar te pakken hadden, zelfs flirtten met de dood en pas na weken coma terug tot de levenden kwamen. Ja hoor, ik ken er wel enkele. En hoe raar het ook is, ik vond altijd wel een reden waarom zij er wel gevoeliger voor waren dan iemand anders. Het bleven de uitzonderingen. Mij zou het niet zo snel overkomen.

De klok tikt ondertussen verder, de dagen etmalen voorbij, de weken en de maanden ook. Ik volg de media vanop afstand en lees nu eens met een lach, dan weer met een traan de vele posts en reacties op de sociale media. Ondertussen hou ik me zoveel als mogelijk aan de regels. In mijn nabije omgeving doen zich inmiddels geen gevallen meer voor en de show speelt zich nog verder van m’n bed af. Ik word een beetje nonchalant en durf bubbels te doorbreken nodig al wel eens iemand uit. Ik geloof dat ik sterk genoeg ben om aan het virus te weerstaan.

 

Op 18/10 2020, net voor de horeca dicht gaat, ben ik met echtgenoten en een bevriend koppel de hele dag op stap in Brugge. Op de trein houden we netjes het mondmasker aan, we wandelen, zitten 3 uur samen aan tafel op restaurant en keren voldaan terug huiswaarts. Dinsdag verwittigen de vrienden ons dat ze positief testen en dat we ons beter ook laten testen. Mijn echtgenote voelt zich ondertussen niet zo lekker. Ze is besmet. We duiken met z’n allen in de verplichte quarantaine. Binnen in huis leven we echter niet in afzondering. We eten samen, slapen samen, kijken samen TV en veranderen weinig of niets aan onze gewoontes. De symptomen van mijn echtgenote zijn gelukkig niet heel erg en op smaak en reukzin na, is ze na enkele dagen hersteld. Ik blijf onaangeroerd. Zie je wel, denk ik, “ik ben sterk genoeg om eraan te weerstaan”.

Iets later bevestigt mijn huisarts ongewild dat onoverwinnelijke gevoel met de mededeling dat wanneer ik de voorbije dagen doorkwam zonder zelf besmet te zijn, ik wellicht van nature immuun was.

COVID was in da house and left. En mijn vrouw en ik bleven gezond en wel achter. Ik omarmde het idee van immuniteit, ook al was er  -zoals zoveel in het hele coronaverhaal- geen echte grond om aan te nemen dat het ook een vaststaand feit was.

Het idee maakte me nog nonchalanter. Nee, je zou me niet op lockdown parties aantreffen hé. Maar ik vertoefde regelmatig met méér dan het toegelaten aantal mensen, ik nam het niet te nauw met het dragen van het mondmasker of het ontsmetten van de handen. Wanneer ik nog eens een training of presentatie live kon geven, was dat vaak in organisaties die het ook niet te nauw namen en ik vond het allemaal kunnen. Zelf nodigde ik ook wel eens klanten en medewerkers uit voor een -in onze beleving- coronaveilige avond met lekkers van een of andere traiteur. Ik ben nu eenmaal een sociaal beest.

Dan is er dat laatste weekend van februari. Vrijdagnamiddag geef ik een live training, ik passeer even bij m’n 80-jarige ouders en rij huiswaarts.

Op een zaterdag in februari zijn we uitgenodigd door een bevriend koppel met wie we heel close zijn en die dan ook in onze bubbel zit. Zij nemen om persoonlijke gezondheidsredenen de maatregelen erg au serieus. Ik voel me een beetje verkouden die dag. Mijn arts blijft me verzekeren dat de kans dat ik COVID heb heel klein is, na wat in oktober gebeurde, en dat het wellicht niets ernstig is. En ik, ik voel me nog steeds onoverwinnelijk.

We hebben een gezellige avond en zijn voor de avondklok thuis. De zondag hebben we een wandeling met andere vrienden op de agenda. Het is prachtig weer en we plannen de hele dag buiten door te brengen. Ik voel me die zondag echt grieperig en laat dat ook weten aan de vrienden. We beslissen samen om niet te annuleren.

Het wordt een heerlijke dag met prachtig lenteweer, een fijne wandeling en smakelijk pizzamoment in de tuin. We stoppen op de terugweg nog even bij mijn schoonmama, waar ik wat klusjes aan het doen ben en rijden huiswaarts.

Maandag is het hek van de dam. Ik heb massa’s koorts en voel me ellendig. Woensdag is er geen nanometer beterschap en mijn huisarts beslist om dan toch maar te testen. Het resultaat kan je raden…

Ik voelde me als een onvoorzichtige snelheidsduivel op de weg. King of the road. Ongevallen zijn voor de amateurchauffeurs. Ik kan super goed rijden. Mij overkomt het niet. Zie maar…. En dan plak je plots tegen een boom en sleurde je wellicht enkele omstaanders mee in je ongeval…

Wat er in de daaropvolgende veertien dagen gebeurde werd vooral gekenmerkt door onvoorspelbaarheid en onzekerheid. Ik was dan nog bij de gelukkigen die niet naar het ziekenhuis gingen. 1 week 39° koorts, gevolgd door een week met soms alweer pieken van 39° en meer en er leek nooit echt een eind aan te komen. De onoverwinnelijke optimist was geveld. Ik bleef gelukkig wel optimistisch hoor. Toen ik 17 was werd ik besmet met het mononucleose virus (kuskes-ziekte) en was dik een maand buiten dienst. Wat me nu over kwam deed me erg aan die tijd terugdenken.

Ondertussen testten ook de vrienden met wie we zaterdag samen binnen zaten positief. Een ervan is ruim een maand later nog altijd flink ziek. De andere vrienden met wie we de hele dag buiten doorbrachten, blijven buiten schot.

De veertien dagen in bed en de daaropvolgende herstelperiode is niets vergeleken met anderen die er erger aan toe zijn. Het is wel méér dan iets voor iemand zoals ik, die dacht dat het mij nooit zou overkomen. Ik ben een vrij gezond individu. Mijn wederhelft zorgt er met liefde voor dat ik elke dag gevarieerd en vitaminerijk eet. Ik verzorg m’n mentale wellness meer dan de gemiddelde medemens, rook niet, drink met regelmaat net iets te veel en wanneer ik sport, fiets of loop geeft m’n lichaam steeds signalen dat het helemaal mee is en het erg leuk vindt. Met m’n 1,85 meter lengte en bijhorende 89kg ben ik ook niet (echt) zwaarlijvig.  

We zijn nu een maand verder en ik voel nog steeds wat het sarskov-2 virus heeft aangericht. Mijn longen kregen het hard te verduren en ik hoest nog elke dag als een kettingroker. Het herstel duurt langer dan verwacht en is net zoals de ziekte zelf onvoorspelbaar en grillig.

Met mij komt het zonder twijfel allemaal goed. Ik ben geen angstige ex-covider geworden. Ik ben wel meer dan voorheen tot het besef gekomen dat ik een en ander toch beter niet te licht opvat. Ik besef meer dan voorheen dat met of zonder maatregelen van overheidswege, ik best zelf m’n verantwoordelijkheid neem. Ik doe dat voor een deel uit zelfbescherming en meer nog om geen naasten nog eens mee te sleuren in die hel. Ik wens m’n vrienden die ik uit onvoorzichtigheid Corona als vergiftigd geschenk gaf een duurzaam herstel zonder blijvende letsels en ik wens jullie allemaal gezonde, positieve en optimistische maanden en jaren toe!

Stay safe en vertel het verder

Categorieën
Het leven

“My Corona”

Welke opties kan jij verzinnen?

Als je ‘t mij vraagt beleven we een interessante tijd. Een tijd waarin we onze vrijheden elke dag iets beperkter zien worden. Er is echter een vrijheid die niet wordt aangetast en die nu nog belangrijker is dan ooit voorheen:
de vrijheid om zelf te bepalen hoe we met de gebeurtenissen omgaan.
Het speelveld ligt bezaaid met opties. Zo kunnen we :

  • ons concentreren op alles wat niet (meer) mag en uiten hoe erg we dat wel vinden,
  • feiten bestuderen en waardevolle bijdragen leveren tot discussies,
  • niets bestuderen en gewoon ons gedacht en onze gevoelens ventileren,
  • genieten van het feit dat we nauwelijks nog buiten moeten, hierdoor minder nieuwe kledij nodig hebben en bijgevolg geld over hebben voor andere dingen,
  • elke dag tijd nemen om naar de natuur te luisteren en te kijken,
  • genieten van de extra tijd die vrij komt om te wandelen, fietsen en in beweging te zijn,
  • ons concentreren op nieuwe mogelijkheden die zich aandienen in deze rare wereld in plaats vanop de oude die wegvallen,
  • maximaal plezier beleven aan en in onze bubbel(s),
  • doen alsof we ons echt goed voelen en dan meteen vergeten dat we doen alsof

Je zal zelf ongetwijfeld nog talrijke mogelijkheden kunnen verzinnen.

Welk verhaal brengt jouw intern stemmetje?

Sinds ik leerde dat mijn houding, mijn gevoel of opinie vooral gevormd worden door de verhalen die ik mezelf vertel, vertel ik mezelf vooral verhalen die ik graag hoor en verhalen die me gelukkig maken of op z’n minst niet in een mood houden die me nergens heen brengt. Stel je even voor dat je dat stemmetje in je hoofd weer eens zorgwekkend hoort doen. Het verwittigt je voor de zoveelste keer over van alles en nog wat. Het bezorgt je kopzorgen, je piekert…. Herken je de situatie? Stel dat iemand die je kent en die je misschien niet zo leuk vindt, jouw diezelfde verhalen vertelde. Hoe zou je reageren? Bij mij zou het zoiets zijn als: “Ach,.. stop met te zagen!!”. Dat is precies wat ik aan dat stemmetje in mezelf zeg. Ik nodig het meteen uit om een ander verhaal te vertellen. Een verhaal van mogelijkheden, opties, uitwegen, etc… Het is interessant om vanuit de mindset die je daardoor krijgt, te beleven dat oplossingen zich bijna altijd vanzelf lijken aan te bieden. Problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon of ze worden boeiende uitdagingen met concrete volgende stappen.

Hoe ziet jouw balans eruit?

Ik vind het fijn om dit niet als een vlucht te beleven. Integendeel. Het is voor mij een efficiente wijze om met de realiteit om te gaan en dingen te realizeren. Je hoort wel eens dat mensen 90% van hun (mentale en emotionele) energie besteden aan 10% kans dat iets héél slecht zou kunnen aflopen. In dat geval schiet er slechts 10% over om bezig te zijn met de 90% kans dat alles goed afloopt… Hoe zit jouw balans?

Wil jij worden wie je altijd had willen zijn?

Zou jij ook niet liever 90% van je energie aan 90% goede afloop besteden? Het begint allemaal met het verhaal dat je aan jezelf vertelt. Dat verhaal brengt je in een andere mindset. Je zal merken dat er zich meteen fysiologische veranderingen voordoen (zoals je die voelt wanneer je lacht in plaats van huilt). Die veranderingen hebben invloed op de energiestromen in je lichaam (bloed, hormonen, hartslag, ademhaling, ….) en dat geeft je een ander gevoel. Vanuit dat gevoel ga je anders denken en anders handelen.

En je kan dat verdomd allemaal zelf!!?!! Ik kreegt het wellicht mee in de genen en werd me bewust van het mechanisme door intensief met Cognitieve gedragswetenschap en NLP bezig te zijn. Als jij ook bewuster wil worden van het onmetelijke potentieel in jezelf en hierdoor in korte tijd de mens kan worden die je al je hele leven wil zijn, neem dan vandaag nog contact met me op!

Stay Safe!

Over de blogger
Hans is sinds 1995 een graag gehoorde bron van inspiratie in binnen- en buitenland. Hij is gepassioneerd door de werking van het brein en de impact hiervan op mens en samenleving. Hij combineert elementen uit de wetenschap, waar hij regelmatig zelf congressen en colleges volgt, met wat hij leert uit het leven en uit talrijke publicaties, boeken en cursussen. Hans overgiet dit alles met een heerlijk eloquente saus en een non -conformistische stijl die héél erg gesmaakt wordt door zijn publiek.

Hans is serieel ondernemer, auteur en oprichter van BREINPIRATEN. Dat is een organisatie die “mentale weerbaarheid” promoot en bewerkstelligt bij kinderen, jongeren en iedereen die verborgen schatten in zichzelf op een heel natuurlijke wijze wil ontdekken en inzetten.
Lees meer over hans op www.hansdemeyer.be