Categorieën
Covid Het leven

Wat de media je niet vertelt over “positief zijn”?

Zalvende experimenten

Ik neem in november vorig jaar deel aan een congres waar artsen, therapeuten en specialisten drie dagen lang kennis delen over de rol van ons onbewuste. Het worden drie boeiende en leerrijke dagen vol interessante AHA-momenten. Een van de wetenschappelijk onderbouwde voordrachten gaat over een experiment waarbij een testgroep een zalf op de arm gesmeerd krijgt. Het is een onschuldige pommade waar alle mogelijke allergene stoffen uit zijn verwijderd. De testgroep weet dat niet. Er wordt hen een lang gedetailleerd verhaal voorgeschoteld dat het over een zalf gaat die tot nu toe bij zo goed als elk lid van vorige testgroepen een huidallergie veroorzaakt heeft. De arts die de voordracht geeft, is duidelijk zelf weer onder de indruk wanneer hij de resultaten deelt en vertelt dat bij ruim 1/3 de van de deelnemers er een allergische reactie ontstond op de huid. Het is een mooi voorbeeld van een “nocebo“. Net zoals een placebo je kan genezen terwijl er niks van genezende stoffen in het product zitten, doet een nocebo hetzelfde in de omgekeerde richting.

De vlucht naar de realiteit

Wanneer ik na drie dagen terug vlieg lees ik in een krant op de BA-vlucht een bijdrage over de situatie in het Midden-oosten. In een schrijnend artikel beschrijft een journaliste hoe gebieden langdurig bestookt worden met SCUD raketten en andere projectielen. Het geschetste beeld van een uiteenspattend gevaarte midden een woonwijk doet me huiveren. Me inleven in de permanente angst waarin onschuldige burgers leven, maakt me triest. Er aan denken alleen al geeft me rillingen. “Kom, denk rap aan iets anders”, zegt een stemmetje in m’n hoofd dan. Dat doe ik dan ook en wring de krant tussen het netje en de rugleuning van de zetel voor me. Ik dommel in en vlieg zonder het goed te beseffen terug naar mijn eigen realiteit, waarin alles peis en vree is… Althans, zo lijkt het.

Terwijl ik sinds die vlucht alweer enige tijd in die realiteit ben, daagt het in me dat het hier ook een oorlogsgebied geworden is. Ons anders zo vredig land gaat voor het eerst sinds lang gebukt onder voortdurend artillerievuur. De projectielen zijn gevarieerd: feiten, cijfers, opinies, beelden, grafieken, stemmen en indrukken. “De grootste vijand is dat verdomde virus”, hoor je overal … Alsof men in het Midden-Oosten zou zeggen: “de twistpunten tussen de betrokken landen zijn de grootste vijand”.

The mind can rule over the body

In mijn beleving is niet het virus de grote vijand. Wat ik er mee doe en hoe ik er mentaal en fysiek op reageer, zijn de grootste vijanden waar ik me tegen kan beschermen. Dat laatste heb ik volledig in de hand. “Ja maar”, -oh wat hou ik van zinnen die zo beginnen- “je hebt toch geen controle over hoe je lichaam zal reageren wanneer je besmet geraakt”, zeggen mensen rond me. “Dat is een overtuiging als een andere”, antwoord ik graag en vervolg met de vraag, “en hoe dient jouw overtuiging jou?”

COVID – 19 vindt ondertussen ook zijn weg naar de Happiness farm, de plek waar ik zo graag vertoef. De een heeft het hier al wat erger zitten dan de ander. Ik houd mentaal voor mezelf vol dat het een fait-divers is waardoor ik elk ander gevoel dan anders in longen, hoofd, spieren of buik niet opblaas tot de bevestiging dat het erger aan het worden is. Ik ben me er erg bewust van dat “je energie gaat waar je aandacht gaat”. Daarom gaat mijn aandacht vaker naar het positieve dan naar het negatieve. Bij jou?

Onderhandel met jezelf

Ik heb in vele voorbije opleidingen geleerd om te onderhandelen met delen van mezelf. Er is een deel dat zich ziek wil voelen, een deel dat zich goed wil voelen, een deel dat wil strijden, een deel dat wil rusten, … Het zijn allemaal als het ware piraten op mijn schip die graag even aan stuur staan. Ik respecteer en hoor ze allemaal. Ik vecht er niet tegen. Ik hou ze graag te vriend en heb geleerd ze als een “leider” samen te laten werken.
Die aan te leren vaardigheid is voor mij in de voorbije dagen erg nuttig geweest in het meesturen van hoe mijn lichaam op de besmetting reageert.

Ik herinner me een moment in mijn leven, nu al ruim tien jaar geleden, waarbij m’n levensgezellin plots heel onwel werd en we samen naar spoed reden. De spoeddienst was aardig gevuld. De arts van dienst deed een eerste diagnose en sprak woorden die ik nooit meer vergeet: “weet u, mevrouw. U bent de enige hier op spoed, die hier echt moet zijn”.

Ik wens iedereen voldoende mentale kracht toe, voldoende vaardigheid om met het aanhoudend artillerievuur van de media om te gaan.

Ik wens iedereen voldoende mentale kracht toe om met alle delen in je samen je lichaam zo goed als mogelijk op een besmetting te laten reageren.

Ik wens iedereen voldoende mentale kracht toe om aandacht te laten gaan naar het positieve en de energie te laten volgen.

Het zal er alvast voor zorgen dat zij die niet zonder hulp kunnen, meer ruimte krijgen om zich te laten helpen. Wie weet leidt dat langzaam tot een oh zo welkomme wapenstilstand.

Categorieën
Covid

Over die ene vrijheid die je nooit kan worden afgenomen

Wat een interessante tijden beleven we, niet?

Langs alle kanten worden nu eens in paniek, dan weer gecontroleerd onze vrijheden ingeperkt. Althans, zo ervaren we het… Dingen die we deden mogen we niet meer doen, dingen die we nooit deden, moeten we plots doen en mensen die we graag zien, kunnen of mogen we plots niet meer zien…

Er is één vrijheid die ons gelukkig nooit kan worden afgenomen. Er is één persoon in ons leven die nooit kan verboden worden om te ontmoeten… Het is die ene persoon met wie je samen zonder enige twijfel zal oud worden en sterven, … of gewoon sterven: jezelf

Ja, diegene die je soms verhalen vertelt die je van geen ander zou aanvaarden. Maar ook degene die je inspireert en aanmoedigt. Degene die nu eens heel behoudsgezind praat en dan weer de durver durft te zijn. Het is ook degene die we vaak het minst van al verzorgen. Mocht jezelf een ander zijn, je zou hem of haar wellicht pakken advies geven over gezonde levenswijzen, voldoende slaap, over hoe eenvoudig het kan zijn en je je toch niet zoveel zorgen hoeft te maken en over nog zoveel meer.

De vrijheid om die persoon elke dag te mogen ontmoeten en te koesteren. Dat kan niemand worden ontzegd. Je samen met hem of haar afzonderen in een rustig hoekje en de lucht in je longen trekken om ze dan net iets langer dan het inademen, terug uit te ademen. Terwijl je dat enkele keren samendoet, voel je je aangenaam zwaarder worden en één met de plek waar jullie dan zijn. Je voelt het in je hals, je hoofd, je wenkbrauwen en ook in je onderbenen en knieën en dijen. Langzaam verwen je elkaar met positieve verhalen en gedachten en voel je de energie stromen. Je merkt dat je voelt dat in steeds meer delen van je lijf en geest een immens tinteling van blij zijn overheerst. Het gevoel straalt en maakt een geluid waar je gelukkig van wordt. Het voelt zacht en kneedbaar en je kan het delen met elkaar. Het is die immense vrijheid, die nooit kan worden afgenomen,  die jou de kracht en de zin geeft om iedereen rondom jou die je kan zien, mag zien en wil zien en ook alle anderen die je niet wil, mag of kan zien te overstelpen met opbouwende vibraties van liefde, genegenheid en vriendschap die soms mag uitmonden in passie en vuur en ook in gewoon een klein berichtje, een attentie, een blik, een lach die zal herkend worden aan de kleine rimpeltjes naast je ogen.

Categorieën
Het leven

“My Corona”

Welke opties kan jij verzinnen?

Als je ‘t mij vraagt beleven we een interessante tijd. Een tijd waarin we onze vrijheden elke dag iets beperkter zien worden. Er is echter een vrijheid die niet wordt aangetast en die nu nog belangrijker is dan ooit voorheen:
de vrijheid om zelf te bepalen hoe we met de gebeurtenissen omgaan.
Het speelveld ligt bezaaid met opties. Zo kunnen we :

  • ons concentreren op alles wat niet (meer) mag en uiten hoe erg we dat wel vinden,
  • feiten bestuderen en waardevolle bijdragen leveren tot discussies,
  • niets bestuderen en gewoon ons gedacht en onze gevoelens ventileren,
  • genieten van het feit dat we nauwelijks nog buiten moeten, hierdoor minder nieuwe kledij nodig hebben en bijgevolg geld over hebben voor andere dingen,
  • elke dag tijd nemen om naar de natuur te luisteren en te kijken,
  • genieten van de extra tijd die vrij komt om te wandelen, fietsen en in beweging te zijn,
  • ons concentreren op nieuwe mogelijkheden die zich aandienen in deze rare wereld in plaats vanop de oude die wegvallen,
  • maximaal plezier beleven aan en in onze bubbel(s),
  • doen alsof we ons echt goed voelen en dan meteen vergeten dat we doen alsof

Je zal zelf ongetwijfeld nog talrijke mogelijkheden kunnen verzinnen.

Welk verhaal brengt jouw intern stemmetje?

Sinds ik leerde dat mijn houding, mijn gevoel of opinie vooral gevormd worden door de verhalen die ik mezelf vertel, vertel ik mezelf vooral verhalen die ik graag hoor en verhalen die me gelukkig maken of op z’n minst niet in een mood houden die me nergens heen brengt. Stel je even voor dat je dat stemmetje in je hoofd weer eens zorgwekkend hoort doen. Het verwittigt je voor de zoveelste keer over van alles en nog wat. Het bezorgt je kopzorgen, je piekert…. Herken je de situatie? Stel dat iemand die je kent en die je misschien niet zo leuk vindt, jouw diezelfde verhalen vertelde. Hoe zou je reageren? Bij mij zou het zoiets zijn als: “Ach,.. stop met te zagen!!”. Dat is precies wat ik aan dat stemmetje in mezelf zeg. Ik nodig het meteen uit om een ander verhaal te vertellen. Een verhaal van mogelijkheden, opties, uitwegen, etc… Het is interessant om vanuit de mindset die je daardoor krijgt, te beleven dat oplossingen zich bijna altijd vanzelf lijken aan te bieden. Problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon of ze worden boeiende uitdagingen met concrete volgende stappen.

Hoe ziet jouw balans eruit?

Ik vind het fijn om dit niet als een vlucht te beleven. Integendeel. Het is voor mij een efficiente wijze om met de realiteit om te gaan en dingen te realizeren. Je hoort wel eens dat mensen 90% van hun (mentale en emotionele) energie besteden aan 10% kans dat iets héél slecht zou kunnen aflopen. In dat geval schiet er slechts 10% over om bezig te zijn met de 90% kans dat alles goed afloopt… Hoe zit jouw balans?

Wil jij worden wie je altijd had willen zijn?

Zou jij ook niet liever 90% van je energie aan 90% goede afloop besteden? Het begint allemaal met het verhaal dat je aan jezelf vertelt. Dat verhaal brengt je in een andere mindset. Je zal merken dat er zich meteen fysiologische veranderingen voordoen (zoals je die voelt wanneer je lacht in plaats van huilt). Die veranderingen hebben invloed op de energiestromen in je lichaam (bloed, hormonen, hartslag, ademhaling, ….) en dat geeft je een ander gevoel. Vanuit dat gevoel ga je anders denken en anders handelen.

En je kan dat verdomd allemaal zelf!!?!! Ik kreegt het wellicht mee in de genen en werd me bewust van het mechanisme door intensief met Cognitieve gedragswetenschap en NLP bezig te zijn. Als jij ook bewuster wil worden van het onmetelijke potentieel in jezelf en hierdoor in korte tijd de mens kan worden die je al je hele leven wil zijn, neem dan vandaag nog contact met me op!

Stay Safe!

Over de blogger
Hans is sinds 1995 een graag gehoorde bron van inspiratie in binnen- en buitenland. Hij is gepassioneerd door de werking van het brein en de impact hiervan op mens en samenleving. Hij combineert elementen uit de wetenschap, waar hij regelmatig zelf congressen en colleges volgt, met wat hij leert uit het leven en uit talrijke publicaties, boeken en cursussen. Hans overgiet dit alles met een heerlijk eloquente saus en een non -conformistische stijl die héél erg gesmaakt wordt door zijn publiek.

Hans is serieel ondernemer, auteur en oprichter van BREINPIRATEN. Dat is een organisatie die “mentale weerbaarheid” promoot en bewerkstelligt bij kinderen, jongeren en iedereen die verborgen schatten in zichzelf op een heel natuurlijke wijze wil ontdekken en inzetten.
Lees meer over hans op www.hansdemeyer.be

Categorieën
Het leven

Grensverleggend

Je kan veel boeken lezen over het leven. Je kan er over filosoferen. Je kan ten rade gaan bij therapeuten, psychologen en psychiaters in de hoop dat zij jouw probleem zullen oplossen of jou ambities zullen helpen waar te maken… Je kan dat allemaal doen, net zoals je boeken kan lezen over auto rijden en praten met rallypiloten en ervaren slipcursus-instructeurs in de hoop dat je daarmee jouw rijvaardigheid zal verbeteren…

Helaas, zo werkt het niet…. De praktijk leert dat je best zoveel mogelijk dingen DOET, dat je belevingen ervaart en dat je zo aan den lijve ondervindt dat er zoveel meer potentieel in jou zit. Het is potentieel dat geen enkel medicament of theorie kan activeren. De enige die dat kan, ben jij zelf.

Dat werd nog maar eens duidelijk tijdens de Breinpiraten praktijkdag van 25 juni 2020. De Happiness Farm vormt de gedroomde en coronaveilige lokatie om te beleven hoe je kan omgaan met beperkende overtuigingen, hoe je zelf een weg kan vinden in conflicten of hoe je je gewoon beter en congruenter in je vel kan voelen.

15 mensen met uiteenlopende achtergronden, uit diverse sectoren en met elk hun eigen individuele uitdagingen beleefden en oefenden fijne transformaties.

Ze kwamen in contact met de Breinpiraten via social media, via onze Parleys via een van de oprichters of gewoon omdat ze ooit een coaching mochten ervaren door en met de Breinpiraten. De volgende stap was dat ze zich inschreven voor onze Breinpiraten Flex opleiding. Tijdens de lockdown verliep die voornamelijk on-line. De live praktijkdag had dan ook meer dan gewone toegevoegde waarde.

Jij wil wellicht ook meer uit jezelf halen, niet? Je kan kennis maken met wat we hier doen tijdens de maandelijkse Parley Je kan met een van ons chatten via Facebook en je kan nog zo veel meer!!!

We kijken er naar uit jou ook te mogen inspireren hier in de Happiness Farm (Overmere) of in de Oosterhoeve (Oosterzele). Ondertussen vind je al heel veel waardevol materiaal in onze Podcasts, op ons Youtube kanaal en via de Breinpiraten Schatkist.

Tot gauw!!

AHOY

Categorieën
Het leven

Oude wijn in nieuwe vaten

… kan zuur smaken

We zijn allemaal geboren met een stel hersenen in ons hoofd en lichaam. Dat is al van in de oertijd zo. Met wat we nu weten over het brein (en dat is nog bitter weinig), kunnen we ervan uitgaan dat het oudste stuk van onze hersenen ondanks de nieuwe verpakking, relatief weinig of niet is geëvolueerd. Dat primitieve brein doet z’n naam nog steeds eer aan en draait nog altijd op reflexen die we als primitieve mens nodig hadden om te overleven. Ik licht er er een drietal uit:

  • De oermens zat vaker dan ons in levensbedreigende situaties. Hij had niet veel tijd en ruimte om te denken en concludeerde snel: vechten, vluchten of bevriezen. Achteraf bleek het soms niet nodig te zijn geweest, maar op het moment zelf was het het meest logische om te doen.
    Vandaag hebben we nog weinig levensbedreigende situaties. De reflex om snel te concluderen en een mening over iets te hebben, is er echter nog steeds. Het hoeft voor onze hersenen ook niet waar te zijn wat we geloven, als het maar logisch is in onze beleving.
  • De oermens had geen TV (denken we toch). Ze moesten het hebben van verhalen, van drama en van geroddel. Dat was de enige bron van informatie en het hield de groep samen.
    Vandaag beschikken we over ontelbare informatiebronnen maar geldt nog steeds : “if it does not bleed, it will not lead”.
  • Suikers en vetten waren voor de oermens levensnoodzakelijke en soms schaarse bronnen van energie om in onontbeerlijke omstandigheden stand te kunnen houden.
    De levensomstandigheden vandaag zijn vaak comfortabel en allesbehalve levensbedreigend. Toch blijft die latente zin naar suikers en vet velen achtervolgen…

Oude wijn in nieuwe vaten… Een oud brein in nieuwe hoofden…
Hoe smaakt het bij jou?

Categorieën
Het leven

Gelukkig zijn of geluk hebben?

Onze westerse economie draait op het paradigma dat wie je bent afhangt van wat je hebt.

Fabrikanten laten ons in hun reclames geloven dat ons geluk bepaald wordt door goederen en diensten, m.a.w. door wat we allemaal kunnen hebben….
In uitgekiende scenarios worden vermeende pijnpunten gecreëerd en blootgelegd die ons gevoel van gelukkig zijn doelbewust naar beneden halen om het vervolgens op te krikken met producten en diensten.

Alles is gebouwd op de indoctrinatie dat de oorzaak van jouw problemen buiten jezelf ligt. Dat doet ons allen geloven en aanvaarden dat de oplossing ook van buitenaf moet komen. De farmaceutische industrie koestert dat gedachtengoed en verdient er in o.a de geestelijke gezondheidszorg fortuinen mee.

Ondertussen laten wij zelf een goudmijn vol eigen middelen en potentieel onontgonnen liggen. We kiezen de “gemakkelijke” weg en laten alle macht in handen van derden en van situaties.

Hoe voel jij je daarbij? Wat denk jij hierover? En wat doe jij in jouw leven?

http://Www.breinpiraten.be

Over de auteur lees je meer op www.hansdemeyer.be

Categorieën
Het leven

Welke GPS gebruik jij ?

Vertrouw jij ook af en toe op een GPS om te geraken waar je wil geraken? Veel van die toestellen zijn een beetje zoals het leven: je opent het doosje en je begint het te gebruiken. Je vertrouwt op de informatie die het toestel je geeft en gaat er van uit dat het je zal brengen waar je wil zijn.

Mijn 11 jaar oude auto

Vroeger gaf ik wel eens een bestemming in die niet gevonden werd. Mijn inmiddels meer dan 10 jaar oude auto met ingebouwde GPS stuurt me wel vaker langs wegen die niet meteen de korste of snelste zijn. Het ding gebruikt informatie die meer dan 10 jaar oud is en nooit werd bijgewerkt.

Soms speel ik software zoals WAZE of Google Maps tegen elkaar uit om te zien hoe zij me op mijn bestemming brengen. Doen ze het op dezelfde wijze? Weet de ene meer dan de andere en zorgt dat voor efficienter reizen? Hoe snel spelen die speeltjes in op veranderingen in een verkeerssituatie? Het leidt vaak tot boeiende en interessante inzichten.

Het voelt zo vertrouwd

Toch heb ik graag lang de ingebouwde GPS gebruikt in mijn oude wagen. Het voelde vertrouwd aan. Het leek zo mooi geïntegreerd. Ik was me er lang zelfs niet van bewust dat het ding me vaak omwegen liet maken of dat ie een precieze bestemming niet vond, laat staan de weg er naartoe.

Ondertussen weet ik beter en vraag ik me zelfs af waarom ik zo lang in onwetendheid ben blijven vertrouwen op die oude GPS…. Ja, veel van die toestellen zijn een beetje zoals het leven… je opent het doosje en begint ze te gebruiken.  Je leert het toestel kennen en vertrouwt op de informatie die het je geeft. Je gaat er van uit dat je er mee zal komen waar je wil zijn.

En jouw GPS?

Hoe zit het trouwens met de GPS van jouw leven? Zijn jouw kaarten bijgewerkt? Zijn alle gewenste bestemmingen gekend? Hoe doeltreffend reis je?

In de Happiness Farm kan je onder professionele begeleiding je “Software” bijwerken en de kaart van je leven flink verrijken en begrijpen. Zo navigeer je zoals jij het wil naar de bestemmingen die jij wil verkennen. 

Het beste moment voor een update is NU. Wanneer kom je langs?

Na de lockdown krijg ik steeds meer aanvragen voor begeleiding. Die toenemende vraag laat toe de tarieven voor een consultatie tijdelijk te verlagen. Je kan vanaf 75€/sessie terecht in de Happiness Farm

Boek nu je sessie

Categorieën
Covid

Wat je nog niet wist over verandering

Waarom je dit wil lezen

Deze ochtend zag ik voor het eerst sinds lang een cijfer lager dan 90 op de weegschaal. De kilo’s gingen er bijna vanzelf af, zonder dieet, zonder regime. Ik hoor wel eens iemand zeggen dat het mijn aard is, mijn metabolisme. Dat is goed. Het zegt meer over het proces van die mensen dan dat het iets zegt over hoe die kilo’s verdwenen zijn. Over dat proces wil ik het hier even met je hebben, omdat het bijna moeiteloos binnen jouw bereik ligt; niet enkel voor kilo’s maar voor elke gewenste verandering in of aan jezelf. Ik gebruik hier verder de metafoor van het schip (mijn lijf), de kapitein (mijn bewuste) en de piraten (mijn onbewuste). 

De wil om iets te veranderen

Ik vaar ondertussen iets meer dan 50 jaar met mijn schip “Hans”.

Ik heb in die jaren veel gedacht en mijn boot bewust in de richting van mijn gewenste bestemmingen willen sturen en gestuurd.  Mijn kapitein kiest daarvoor telkens een selectie van piraten die hem kunnen helpen en laat zich door hen omringen. Tijdens de reis komen spontaan vaak nog andere piraten hun hulp aanbieden. Soms helpt dat, soms net niet. Tijd voor

Een concreet voorbeeld

Een van m’n gewenste bestemmingen is een kilo of tien afvallen. De kapitein weet dat dat voor de levensduur en de conditie van het schip erg nuttig is. Hij roept een aantal hulppiraten op het dek die meteen helpen: een piraat zoekt actief informatie over diëten, een andere is alert dat er niet gesnoept wordt, nog een andere piraat let op de hoeveelheden eten, etc… Het schip is er klaar voor en vangt de reis aan.

En dan loopt het mis….

Nauwelijks een dag ver in de reis, lijkt het al mis te lopen… Vanuit het benedendek zijn geheel buiten de wil van de kapitein nog enkele piraten “ter hulp” gekomen: er is een piraat die niet wil dat iemand honger lijdt aan boord, er is er een die wil dat iedereen blijft genieten van lekkers, etc…  Die piraten zitten al heel lang aan boord en hebben ook het beste voor met de het schip. Voelen zij zich wat bedreigd in hun rol, nu de kapitein zich laat omringen met andere piraten?

Ze hebben dat al eens meegemaakt. De kapitein wou vroeger ooit eens richting dieet varen, ze voelden zich zo bedreigd en toen pleegden ze muiterij waardoor na enkele dagen de koers weer gewijzigd was en alles terug naar het oude ging. Weg dieet… Herkenbaar, niet?

Loslaten of forceren?

Terug naar de verandering van daarnet… Ik vertelde al dat de kilo’s verdwenen zonder regime, dieet of andere dwingende maatregelen. Ik deed het ooit anders en hierdoor gingen in het verleden piraten aan het muiten, en dat wil ik niet meer. Ondertussen weet ik ook dat ik er met verstand alleen niet kom. 

Ik moet op een of andere manier alle piraten het eens kunnen laten worden over de bestemming.  Muiterij moet worden vermeden. Dat kan door de betrokken piraten gerust te stellen dat niemand honger zal lijden, dat iedereen blijft genieten. 

Vriend worden met de vermeende vijand

In de positieve psychologie noemen we dat “onderhandelen met delen”. Je vindt de positieve intentie van elke deel (Piraat) en ontwikkelt manieren om die intentie mee te nemen in de verandering. Het proces gebeurt vooral in je onbewuste geest. Daarom gebruik ik voor mezelf liefst zelfhypnose. Bij jou gebruik ik bewezen modellen en processen onder hypnose. 

Jouw volgende stap

Heb jij een gewoonte waar je vanaf wil? Wil je anders gaan reageren in situaties? Heb je angsten, allergieën die je liever kwijt dan rijk bent? Dan mag je zeker eens langskomen. Ik sta zelf nog steeds versteld van de effecten van de processen die ik toepas, echt. Zelf leerde ik die processen in de voorbije 10 jaar tijdens diverse cursussen die ik als master NLP practitioner volgde en volg bij hypnotherapeuten en neurowetenschappers met wereldfaam zoals Freddy Jacquin en Mike Mandel of Indre Viskontas.

Mijn AHA moment, jouw AHA moment

Ik hoor van mensen dat ze na een sessie vaak even (een dag) sterk terugvallen in het oude patroon. Het lijkt wel een afscheidsritueel.Vervolgens beleven ze enkele dagen overdreven het nieuwe gedrag en dan merken ze balans. Dat is ook normaal. Ik leerde tijdens mijn studies dat de veranderingen (bij de piraten) zich voordoen in het onbewuste. Na de sessie wordt het bewuste (de kapitein) ineens met de nieuwe situatie geconfronteerd en moet dan even door een proces om het nieuwe evenwicht gewoon te worden en het schip definitief in de gewenste richting te blijven sturen.

Het is een vloeiend gebeuren. Geen verplichtingen, geen opgelegde regels, geen geforceerde veranderingen van gewoontes… Nee, een transformatie die zich in het onbewuste afspeelt en nadien door het bewuste beleefd wordt, alsof het altijd zo geweest is.

Waarom je dit nu meteen wil doen

Dankzij de toenemende vraag naar mentale coaching tijdens en na de lockdown, ben ik in de mogelijkheid om de Online en Live sessies flink anders geprijsd aan te bieden. Zo kan jij nu jouw sessie (1 uur online of live) boeken voor 75 Euro ipv 150 Euro.

“Het beste moment om te veranderen is nu”

Tot gauw!

Categorieën
Het leven

Mondkapje en de coronawolf

Er was eens een lief klein meisje; iedereen die haar zag hield veel van haar, maar haar grootmoeder wel het allermeest, en die wist eenvoudig niet, wat ze het kind allemaal zou willen geven.

Op een dag wordt de streek getroffen door Corona, een wreedaardig virus van een boze chinese heks in het bos. Grootmoeder houdt zo van haar kleinkind dat ze haar alras een mooi FFP2 mondmaskertje opstuurt. Het meisje is zoo blij met het maskertje dat ze het de hele dag door overal draagt en algauw door iedereen Mondkapje wordt genoemd.

Op een dag zegt haar moeder: “Kom, Mondkapje, hier heb je een stuk koek en een fles wijn, breng dat eens naar je grootmoeder. Ze is zwak en ziek en het zal haar goed doen. Ga er heen voor het te warm wordt, en als je tegen wordt gehouden, zeg je maar dat het om een essentiële verplaatsing gaat. Mondkapje leeft met haar moeder in een afgelegen gebied en ze weten niet dat de 6 ministers van Mondmaskers samen met de 9 verantwoordelijken voor woonzorgcentra en twee wijzen uit Virusië, een aanpalend koninkrijk een hele reeks maatregelen genomen hebben, die de reis van Mondkapje een hele rare wending kunnen geven…

 “Als je het dorp uit bent, loop dan netjes en ga niet van het pad af, want anders val je nog en breekt de fles, en dan heeft grootmoeder niets. En als je bij haar binnen komt, niet vergeten dadelijk je handen te ontsmetten en niet eerst overal rondsnuffelen, roept de moeder Mondkapje na, terwijl die klaar staat om haar tocht richting WZC aan te vangen.

“Ik zal goed oppassen,” antwoordt Mondkapje haar moeder en ze geeft er haar de hand op.

Grootmoeder woont doorgaans in het tweede verblijf van Mondkapjes ouders aan zee. Nu ze daar niet heen kunnen, vindt ze onderdak in een woonzorgcentrum aan de andere kant van het bos, een half uur van het dorp vandaan. Wanneer Mondkapje  in het bos is aangekomen, komt ze de wolf tegen. Mondkapje is niet bang. Ze weet niet dat het een gevaarlijk dier is en als het buiten mag, dan zal het wel een essentiële reden hebben, niet? . “Goedemorgen, Mondkapje,” zegt de wolf. “Dag, Wolf.” – “En waar ga je zo vroeg naar toe, Mondkapje?” – “Naar grootmoeder, Wolf.” – “En wat heb je daar onder je schortje?” – “Koek en wijn. We hebben gisteren gebakken en grootmoeder is wat zwak en ziek en hiermee kan ze wat op krachten komen zodat ze geen Corona krijgt.” – “Zeg Mondkapje, waar woont je grootmoeder dan?” – “Nog ruim een kwartier lopen aan de andere kant van het bos. Onder de drie grote eiken staat het woonzorgcentrum, De Notenhaag, je kent het vast wel,” zegt Mondkapje. De wolf denkt bij zichzelf: “Natuurlijk ken ik het. En ze kennen me daar ook…. Dat jonge malse ding lijkt me niet besmet en zal nog beter smaken dan die oude grootmoeder. Als je slim te werk gaat, kan je ze allebei pakken.” Hij blijft nog een poosje naast Mondkapje meelopen, en zegt: “Kijk, Mondkapje, wat een mooie bloemen overal. Ik weet dat je voorlopig niet echt je kot uit mag, maar nu je hier toch bent,  waarom kijk je niet wat om je heen? Heb je wel in gaten hoe heerlijk de vogels zingen? Jij loopt gehaast alsof je snel naar school moet, wat vandaag ook al niet kan, en dat terwijl het hier zo verrukkelijk is.”

Mondkapje kijkt rond en ziet hoe de zonnestralen door de bomen dansen, hoe de vogels genieten van de rust, nu de mens zich niet met de natuur vermengt en hoeveel mooie bloemen er overal staan.Ze denkt: “Lockdown of niet, als ik voor grootmoeder een mooi boeketje meebreng zal ze dat heerlijk vinden; het is nog zo vroeg, dat ik toch wel op tijd kom.” En ze gaat van het pad af tussen de bomen om bloemen te plukken. Ze blijft ver weg van de kleine groepjes mensen uit het dorp die hier en daar toch samenkomen en lockdown barbecues en -feestejs houden midden in het bos. Als ze een jogger of mountainbiker tegenkomt, houdt ze braaf minstens anderhalve meter afstand. “Met mijn mondkapje ben ik veilig”, denkt ze. Ze heeft er geen acht in maar telkens als ze er één bloem geplukt heeft, denkt ze dat er verderop nog een mooiere staat en zo raakt ze steeds dieper het bos in.

De wolf is blij. Zijn snode plan lijkt te lukken. Hij gaat recht naar het woonzorgcentrum toe. Onderweg trekt hij een “verzorgings-ruimtepak” aan, zet een mondmasker op en trekt een spatbril over zijn kop. Hij kleeft een badge op zijn borst met de naam “Veronique” en stapt geheel onherkenbaar, zonder dat iemand er erg in heeft, het Woonzorgcentrum binnen en begeeft zich naar de kamer van grootmoeder. Hij wil geen argwaan wekken en klopt aan de deur: “Wie is daar?” – “Mondkapje, met een koek en met wijn, doe de deur maar open!” – “Druk maar op de klink,” roept grootmoeder, “ik ben te zwak en kan niet opstaan.” De wolf drukt op de klink, de deur springt open, en zonder één woord te zeggen springt hij naar het bed en eet de grootmoeder op. Dan trekt de wolf de verzorgings- en beschermingskledij uit, trekt grootmoeders kleren aan, zet haar nachtmuts op, gaat in haar bed liggen en trekt de gordijnen dicht.

Mondkapje heeft ondertussen een heleboel bloemen geplukt en wanneer ze er geen één meer kan dragen, denkt ze weer aan grootmoeder en gaat ze op weg naar haar toe.

Wanneer ze aankomt in het woonzorgcentrum wordt haar koorts gemeten. Normaal mag ze er niet in. Iedereen vindt haar zo lief en onschuldig en ze mag verder, nadat ze haar handen heeft ontsmet. Ze zit ten slotte in de juiste bubbel.

Ze is verbaasd dat de deur van grootmoeders kamer op een kier staat. Wanneer ze de kamer binnen komt, vindt ze het er zo vreemd dat ze denkt: “Wat vind ik het hier griezelig vandaag, terwijl ik hier anders zo graag ben.” Ze roept van achter haar mondmaskertje: “Mwoedemowgen,” maar er komt geen antwoord. Zou ze het maskertje even durven afdoen? Misschien begrijpt grootmoeder niet wat ze zegt? Neen, liever niet. Ze loopt naar het bed en schuift de gordijnen opzij. Daar ligt grootmoeder met haar muts over haar gezicht en ze ziet er erg vreemd uit “Oh neen”, denkt Mondkapje, “is dat wat het coronavirus met een mens doet?!”. “Oh grootmoeder, wat heb je grote oren!” – “Dat is om beter de persconferenties te kunnen horen.” – “Maar grootmoeder, wat heb je grote ogen!” – “Dat is om al onze ministers kunnen zien.” – “Maar grootmoeder, wat heb je grote handen!” – “Dat is om je beter te kunnen pakken.” – “Maar grootmoeder, wat heb je een verschrikkelijk grote bek!” – “Dat is om je beter op te kunnen vreten.” En nauwelijks heeft de wolf dat gezegd of hij springt uit bed en verslindt het arme Mondkapje in één hap.

Wanneer de wolf zo zijn honger gestild heeft, gaat hij weer heerlijk in het bed liggen, slaapt in en begint heel hard te snurken. Een van de verzorgers van dienst wandelt de kamer voorbij en denkt: “Wat snurkt dat oude mens hard, ik zal eens kijken of haar wat mankeert.” Hij komt in de kamer, wandelt tot voor het bed en ziet dat de wolf erin ligt.

De wolf is een oude bekende in het Woonzorgcentrum. Hij lapt al jaren alle regels aan zijn laars.

“Vind ik je hier, ouwe boosdoener,” zegt hij, “ik heb lang naar je gezocht.” Hij wou net een euthanasie-spuitje geven en bedenkt zich. Niet alleen riskeert hij veel ellende met justitie achteraf, wat als de wolf de oude vrouw misschien heeft opgegeten en dat ze misschien nog te redden is? Hij stopt het spuitje weg, rijdt met het bed naar het operatiekwartier en knipt daar vakkundig de wolf open. Tot zijn grote verbazing ziet hij een mooi mondkapje glimmen en na nog een paar knippen springt het meisje eruit en roept: “O, wat ben ik bang geweest, wat was het donker in de buik van de wolf!” En dan komt de oude grootmoeder ook nog levend tevoorschijn, al kan ze haast niet ademen. In het hele verhaal heeft ze tegen beter weten in alle social distancing aan haar laars gelapt en was ze wel erg dicht bij de wolf en Mondkapje gekomen. Hopelijk zijn de ademhalingsproblemen slechts tijdelijk en hoeft ze niet in quarantaine….

Mondkapje zoekt snel enkele dozen afgekeurde mondmaskers en leegt de gehamsterde stock WC papier. Ze vullen er de buik van de wolf mee. Ze overgieten het geheel met bleekwater en chloroquine en voegen er 4 doosjes anti-malariapillen aan toe. Wanneer de wolf even later wakker wordt, voelt hij direct alle neveneffecten en valt ter plekke morsdood…

Oh wat zijn ze alle drie blij. De verzorger stroopt de pels van de wolf die vanaf nu dienst doet als tapijt in de inkomhal van het woonzorgcentrum. De grootmoeder eet de koek en drinkt van de wijn, die Mondkapje heeft meegebracht. Ze voelt zich op slag beter. En Mondkapje denkt: “Met of zonder Corona, zolang ik leef, zal ik de social distancing regels respecteren, zeker geen alternatieve medicijnen nemen, zorgen dat ik altijd een voorraad WC papier en bleekwater in huis heb en veel respect hebben voor verzorgers in Woonzorgcentra”

(gebaseerd op het sprookje : Roodkapje en de boze wolf)

Hans Demeyer

Categorieën
Het leven

De andere tijd

Ontwaken

Mijn ogen openen zich bijna vanzelf iets voor zeven deze ochtend. Een deel van mijn lijf wil zich nog eens draaien in dat warme dons dat de kille ochtendbries buffert, die door een spleetje in het openstaande kamervenster de ruimte op een goede slaaptemperatuur gehouden heeft die nacht.

natuur en zorg

Een ander deel duwt me ongeduldig naar de rand van het met een dikke matras beklede ledikant. Het laatste deel wint. Het hunkert onbewust naar wat er vandaag allemaal te ontdekken en te beleven zal zijn. Ik veer recht, doe alsof ik me schitterend voel en vergeet dan onmiddellijk dat ik deed alsof.
Opgeladen met een glimlach op een gezicht dat van nature de neiging heeft om er eerder neutraal tot ja, zelfs wat triest, uit te zien huppel ik de trap af. Ik troost het deel in me dat nog wou blijven liggen met de boodschap dat het binnen een uur of 16 weer aandacht zal krijgen. Het deel is blij en schikt zich. 

Kiezen

Net zoals veel gebeurtenissen zich ook die dag zullen schikken naar de keuzes die ik maak, die jij maakt, die we samen maken. En ook keuzes die ons zullen worden opgelegd en waar wij dan weer kunnen kiezen hoe we er mee omgaan en wat we er mee doen. Vroeger wist ik niet dat zoiets kon. Later wist ik het, maar ik geloofde het niet. Nu weet ik het en ervaring heeft het me ook doen geloven. Ik weet en geloof dat als ik de gebeurtenissen laat bepalen hoe ik me voel en wat ik doe, ik verdomd veel macht geef aan die gebeurtenissen. Soms is dat goed, een andere keer heb ik het liever anders. “Stretch”, zei ooit iemand me, “stretch is een interessant gegeven”. Ik dacht eerst dat het om iets lichaamlijk ging. Het bleek over geestelijke stretch te gaan: het vermogen om dezelfde gebeurtenissen op verschillende wijzes te beleven of te verwerken. De ruimte die je voor je zelf héél even opent waarin je je de vraag stelt: “hoe kan ik hier mee omgaan op een manier waarvan ik nadien niet zal denken of voelen : had ik maar…”?

 

Ruimte maken en gebruiken

Lichaam en geest zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daar word ik me ook steeds bewuster van tijdens de lockdown.

Vandaag gebruik ik de ruimte van daarnet om te kiezen voor een ochtenwandeling op de weide van de Happiness Farm. Voor de lockdown buitte ik het land letterlijk uit. Ik genoot van het zicht, liet er de dieren op grazen en investeerde nauwelijks tijd in het verzorgen van de grond.

Sinds april is dat veranderd en ik geniet van wat dat met me doet. Gewapend met kruiwagen en schop trek ik elke dag naar het stuk weide waar Missy, Arrow en Snappy dan grazen. Mochten die dieren geld kakken, ik was stinkend rijk. Dat zou een meevaller zijn in deze tijden waar diverse opdrachten zijn uitgesteld of afgelast. Helaas doen ze dat niet en ik vind ook deze ochtend enkel paardevlaaien verspreid over het stuk weide. Vroeger keek ik er niet naar om. Ik liet gedijen. De grond reageerde met verwildering, onkruid, verzuring en steeds minder voedzaam gras voor de dieren. Vandaag neem ik tijd om te verzorgen.

Verzorgen

Als er iets is wat we in deze crisis leerden, is het verzorgen, niet? Ik doe het met m’n naasten, met de gemeenschap en nu ook  veel meer met de natuur. Wanneer ik me, na het ruimen van de excrementen en het wieden van wat onkruid rond zeven over acht languit in het gras neervlei en bewust ervaar hoe mijn lijf die grond raakt, voel ik dankbaarheid. Wanneer je belangeloos zorg draagt, krijg je dat, dankbaarheid. Ik merk het niet alleen aan het gras en aan de grond. Ook de paarden, de schapen, de vogels, de insecten, ze lijken er allemaal op hun eigen manier van te genieten.

Open en alert zijn

Mijn ogen openden zich niet enkel deze ochtend. Ze zullen zich vandaag wellicht vaak openen. Ik zal alert zijn, open en aanwezig, en dingen zien en voelen en ruimte creëren voor stretch en dankbaarheid.

De opgelegde beperkingen in waar ik mag zijn, wat ik kan doen en hoe ik het moet doen, zal ik ook vandaag inzetten om na te denken en te voelen over wat nu echt belangrijk is, wie ik echt wil zijn, en waar ik eigenlijk in dit leven heen wil.

Maak jij er ook een fijne dag van hé.

Hans

Over de blogger
Hans is sinds 1995 een graag gehoorde bron van inspiratie in binnen- en buitenland. Hij is gepassioneerd door de werking van het brein en de impact hiervan op mens en samenleving. Hij combineert elementen uit de wetenschap, waar hij regelmatig zelf congressen en colleges volgt, met wat hij leert uit het leven en uit talrijke publicaties, boeken en cursussen. Hans overgiet dit alles met een heerlijk eloquente saus en een non -conformistische stijl die héél erg gesmaakt wordt door zijn publiek.

Hans is serieel ondernemer, auteur en oprichter van BREINPIRATEN. Dat is een organisatie die “mentale weerbaarheid” promoot en bewerkstelligt bij kinderen, jongeren en iedereen die verborgen schatten in zichzelf op een heel natuurlijke wijze wil ontdekken en inzetten.
Lees meer over hans op www.hansdemeyer.be