Categorieën
Het leven

Mondkapje en de coronawolf

Er was eens een lief klein meisje; iedereen die haar zag hield veel van haar, maar haar grootmoeder wel het allermeest, en die wist eenvoudig niet, wat ze het kind allemaal zou willen geven.

Op een dag wordt de streek getroffen door Corona, een wreedaardig virus van een boze chinese heks in het bos. Grootmoeder houdt zo van haar kleinkind dat ze haar alras een mooi FFP2 mondmaskertje opstuurt. Het meisje is zoo blij met het maskertje dat ze het de hele dag door overal draagt en algauw door iedereen Mondkapje wordt genoemd.

Op een dag zegt haar moeder: “Kom, Mondkapje, hier heb je een stuk koek en een fles wijn, breng dat eens naar je grootmoeder. Ze is zwak en ziek en het zal haar goed doen. Ga er heen voor het te warm wordt, en als je tegen wordt gehouden, zeg je maar dat het om een essentiële verplaatsing gaat. Mondkapje leeft met haar moeder in een afgelegen gebied en ze weten niet dat de 6 ministers van Mondmaskers samen met de 9 verantwoordelijken voor woonzorgcentra en twee wijzen uit Virusië, een aanpalend koninkrijk een hele reeks maatregelen genomen hebben, die de reis van Mondkapje een hele rare wending kunnen geven…

 “Als je het dorp uit bent, loop dan netjes en ga niet van het pad af, want anders val je nog en breekt de fles, en dan heeft grootmoeder niets. En als je bij haar binnen komt, niet vergeten dadelijk je handen te ontsmetten en niet eerst overal rondsnuffelen, roept de moeder Mondkapje na, terwijl die klaar staat om haar tocht richting WZC aan te vangen.

“Ik zal goed oppassen,” antwoordt Mondkapje haar moeder en ze geeft er haar de hand op.

Grootmoeder woont doorgaans in het tweede verblijf van Mondkapjes ouders aan zee. Nu ze daar niet heen kunnen, vindt ze onderdak in een woonzorgcentrum aan de andere kant van het bos, een half uur van het dorp vandaan. Wanneer Mondkapje  in het bos is aangekomen, komt ze de wolf tegen. Mondkapje is niet bang. Ze weet niet dat het een gevaarlijk dier is en als het buiten mag, dan zal het wel een essentiële reden hebben, niet? . “Goedemorgen, Mondkapje,” zegt de wolf. “Dag, Wolf.” – “En waar ga je zo vroeg naar toe, Mondkapje?” – “Naar grootmoeder, Wolf.” – “En wat heb je daar onder je schortje?” – “Koek en wijn. We hebben gisteren gebakken en grootmoeder is wat zwak en ziek en hiermee kan ze wat op krachten komen zodat ze geen Corona krijgt.” – “Zeg Mondkapje, waar woont je grootmoeder dan?” – “Nog ruim een kwartier lopen aan de andere kant van het bos. Onder de drie grote eiken staat het woonzorgcentrum, De Notenhaag, je kent het vast wel,” zegt Mondkapje. De wolf denkt bij zichzelf: “Natuurlijk ken ik het. En ze kennen me daar ook…. Dat jonge malse ding lijkt me niet besmet en zal nog beter smaken dan die oude grootmoeder. Als je slim te werk gaat, kan je ze allebei pakken.” Hij blijft nog een poosje naast Mondkapje meelopen, en zegt: “Kijk, Mondkapje, wat een mooie bloemen overal. Ik weet dat je voorlopig niet echt je kot uit mag, maar nu je hier toch bent,  waarom kijk je niet wat om je heen? Heb je wel in gaten hoe heerlijk de vogels zingen? Jij loopt gehaast alsof je snel naar school moet, wat vandaag ook al niet kan, en dat terwijl het hier zo verrukkelijk is.”

Mondkapje kijkt rond en ziet hoe de zonnestralen door de bomen dansen, hoe de vogels genieten van de rust, nu de mens zich niet met de natuur vermengt en hoeveel mooie bloemen er overal staan.Ze denkt: “Lockdown of niet, als ik voor grootmoeder een mooi boeketje meebreng zal ze dat heerlijk vinden; het is nog zo vroeg, dat ik toch wel op tijd kom.” En ze gaat van het pad af tussen de bomen om bloemen te plukken. Ze blijft ver weg van de kleine groepjes mensen uit het dorp die hier en daar toch samenkomen en lockdown barbecues en -feestejs houden midden in het bos. Als ze een jogger of mountainbiker tegenkomt, houdt ze braaf minstens anderhalve meter afstand. “Met mijn mondkapje ben ik veilig”, denkt ze. Ze heeft er geen acht in maar telkens als ze er één bloem geplukt heeft, denkt ze dat er verderop nog een mooiere staat en zo raakt ze steeds dieper het bos in.

De wolf is blij. Zijn snode plan lijkt te lukken. Hij gaat recht naar het woonzorgcentrum toe. Onderweg trekt hij een “verzorgings-ruimtepak” aan, zet een mondmasker op en trekt een spatbril over zijn kop. Hij kleeft een badge op zijn borst met de naam “Veronique” en stapt geheel onherkenbaar, zonder dat iemand er erg in heeft, het Woonzorgcentrum binnen en begeeft zich naar de kamer van grootmoeder. Hij wil geen argwaan wekken en klopt aan de deur: “Wie is daar?” – “Mondkapje, met een koek en met wijn, doe de deur maar open!” – “Druk maar op de klink,” roept grootmoeder, “ik ben te zwak en kan niet opstaan.” De wolf drukt op de klink, de deur springt open, en zonder één woord te zeggen springt hij naar het bed en eet de grootmoeder op. Dan trekt de wolf de verzorgings- en beschermingskledij uit, trekt grootmoeders kleren aan, zet haar nachtmuts op, gaat in haar bed liggen en trekt de gordijnen dicht.

Mondkapje heeft ondertussen een heleboel bloemen geplukt en wanneer ze er geen één meer kan dragen, denkt ze weer aan grootmoeder en gaat ze op weg naar haar toe.

Wanneer ze aankomt in het woonzorgcentrum wordt haar koorts gemeten. Normaal mag ze er niet in. Iedereen vindt haar zo lief en onschuldig en ze mag verder, nadat ze haar handen heeft ontsmet. Ze zit ten slotte in de juiste bubbel.

Ze is verbaasd dat de deur van grootmoeders kamer op een kier staat. Wanneer ze de kamer binnen komt, vindt ze het er zo vreemd dat ze denkt: “Wat vind ik het hier griezelig vandaag, terwijl ik hier anders zo graag ben.” Ze roept van achter haar mondmaskertje: “Mwoedemowgen,” maar er komt geen antwoord. Zou ze het maskertje even durven afdoen? Misschien begrijpt grootmoeder niet wat ze zegt? Neen, liever niet. Ze loopt naar het bed en schuift de gordijnen opzij. Daar ligt grootmoeder met haar muts over haar gezicht en ze ziet er erg vreemd uit “Oh neen”, denkt Mondkapje, “is dat wat het coronavirus met een mens doet?!”. “Oh grootmoeder, wat heb je grote oren!” – “Dat is om beter de persconferenties te kunnen horen.” – “Maar grootmoeder, wat heb je grote ogen!” – “Dat is om al onze ministers kunnen zien.” – “Maar grootmoeder, wat heb je grote handen!” – “Dat is om je beter te kunnen pakken.” – “Maar grootmoeder, wat heb je een verschrikkelijk grote bek!” – “Dat is om je beter op te kunnen vreten.” En nauwelijks heeft de wolf dat gezegd of hij springt uit bed en verslindt het arme Mondkapje in één hap.

Wanneer de wolf zo zijn honger gestild heeft, gaat hij weer heerlijk in het bed liggen, slaapt in en begint heel hard te snurken. Een van de verzorgers van dienst wandelt de kamer voorbij en denkt: “Wat snurkt dat oude mens hard, ik zal eens kijken of haar wat mankeert.” Hij komt in de kamer, wandelt tot voor het bed en ziet dat de wolf erin ligt.

De wolf is een oude bekende in het Woonzorgcentrum. Hij lapt al jaren alle regels aan zijn laars.

“Vind ik je hier, ouwe boosdoener,” zegt hij, “ik heb lang naar je gezocht.” Hij wou net een euthanasie-spuitje geven en bedenkt zich. Niet alleen riskeert hij veel ellende met justitie achteraf, wat als de wolf de oude vrouw misschien heeft opgegeten en dat ze misschien nog te redden is? Hij stopt het spuitje weg, rijdt met het bed naar het operatiekwartier en knipt daar vakkundig de wolf open. Tot zijn grote verbazing ziet hij een mooi mondkapje glimmen en na nog een paar knippen springt het meisje eruit en roept: “O, wat ben ik bang geweest, wat was het donker in de buik van de wolf!” En dan komt de oude grootmoeder ook nog levend tevoorschijn, al kan ze haast niet ademen. In het hele verhaal heeft ze tegen beter weten in alle social distancing aan haar laars gelapt en was ze wel erg dicht bij de wolf en Mondkapje gekomen. Hopelijk zijn de ademhalingsproblemen slechts tijdelijk en hoeft ze niet in quarantaine….

Mondkapje zoekt snel enkele dozen afgekeurde mondmaskers en leegt de gehamsterde stock WC papier. Ze vullen er de buik van de wolf mee. Ze overgieten het geheel met bleekwater en chloroquine en voegen er 4 doosjes anti-malariapillen aan toe. Wanneer de wolf even later wakker wordt, voelt hij direct alle neveneffecten en valt ter plekke morsdood…

Oh wat zijn ze alle drie blij. De verzorger stroopt de pels van de wolf die vanaf nu dienst doet als tapijt in de inkomhal van het woonzorgcentrum. De grootmoeder eet de koek en drinkt van de wijn, die Mondkapje heeft meegebracht. Ze voelt zich op slag beter. En Mondkapje denkt: “Met of zonder Corona, zolang ik leef, zal ik de social distancing regels respecteren, zeker geen alternatieve medicijnen nemen, zorgen dat ik altijd een voorraad WC papier en bleekwater in huis heb en veel respect hebben voor verzorgers in Woonzorgcentra”

(gebaseerd op het sprookje : Roodkapje en de boze wolf)

Hans Demeyer

Categorieën
Het leven

De andere tijd

Ontwaken

Mijn ogen openen zich bijna vanzelf iets voor zeven deze ochtend. Een deel van mijn lijf wil zich nog eens draaien in dat warme dons dat de kille ochtendbries buffert, die door een spleetje in het openstaande kamervenster de ruimte op een goede slaaptemperatuur gehouden heeft die nacht.

natuur en zorg

Een ander deel duwt me ongeduldig naar de rand van het met een dikke matras beklede ledikant. Het laatste deel wint. Het hunkert onbewust naar wat er vandaag allemaal te ontdekken en te beleven zal zijn. Ik veer recht, doe alsof ik me schitterend voel en vergeet dan onmiddellijk dat ik deed alsof.
Opgeladen met een glimlach op een gezicht dat van nature de neiging heeft om er eerder neutraal tot ja, zelfs wat triest, uit te zien huppel ik de trap af. Ik troost het deel in me dat nog wou blijven liggen met de boodschap dat het binnen een uur of 16 weer aandacht zal krijgen. Het deel is blij en schikt zich. 

Kiezen

Net zoals veel gebeurtenissen zich ook die dag zullen schikken naar de keuzes die ik maak, die jij maakt, die we samen maken. En ook keuzes die ons zullen worden opgelegd en waar wij dan weer kunnen kiezen hoe we er mee omgaan en wat we er mee doen. Vroeger wist ik niet dat zoiets kon. Later wist ik het, maar ik geloofde het niet. Nu weet ik het en ervaring heeft het me ook doen geloven. Ik weet en geloof dat als ik de gebeurtenissen laat bepalen hoe ik me voel en wat ik doe, ik verdomd veel macht geef aan die gebeurtenissen. Soms is dat goed, een andere keer heb ik het liever anders. “Stretch”, zei ooit iemand me, “stretch is een interessant gegeven”. Ik dacht eerst dat het om iets lichaamlijk ging. Het bleek over geestelijke stretch te gaan: het vermogen om dezelfde gebeurtenissen op verschillende wijzes te beleven of te verwerken. De ruimte die je voor je zelf héél even opent waarin je je de vraag stelt: “hoe kan ik hier mee omgaan op een manier waarvan ik nadien niet zal denken of voelen : had ik maar…”?

 

Ruimte maken en gebruiken

Lichaam en geest zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daar word ik me ook steeds bewuster van tijdens de lockdown.

Vandaag gebruik ik de ruimte van daarnet om te kiezen voor een ochtenwandeling op de weide van de Happiness Farm. Voor de lockdown buitte ik het land letterlijk uit. Ik genoot van het zicht, liet er de dieren op grazen en investeerde nauwelijks tijd in het verzorgen van de grond.

Sinds april is dat veranderd en ik geniet van wat dat met me doet. Gewapend met kruiwagen en schop trek ik elke dag naar het stuk weide waar Missy, Arrow en Snappy dan grazen. Mochten die dieren geld kakken, ik was stinkend rijk. Dat zou een meevaller zijn in deze tijden waar diverse opdrachten zijn uitgesteld of afgelast. Helaas doen ze dat niet en ik vind ook deze ochtend enkel paardevlaaien verspreid over het stuk weide. Vroeger keek ik er niet naar om. Ik liet gedijen. De grond reageerde met verwildering, onkruid, verzuring en steeds minder voedzaam gras voor de dieren. Vandaag neem ik tijd om te verzorgen.

Verzorgen

Als er iets is wat we in deze crisis leerden, is het verzorgen, niet? Ik doe het met m’n naasten, met de gemeenschap en nu ook  veel meer met de natuur. Wanneer ik me, na het ruimen van de excrementen en het wieden van wat onkruid rond zeven over acht languit in het gras neervlei en bewust ervaar hoe mijn lijf die grond raakt, voel ik dankbaarheid. Wanneer je belangeloos zorg draagt, krijg je dat, dankbaarheid. Ik merk het niet alleen aan het gras en aan de grond. Ook de paarden, de schapen, de vogels, de insecten, ze lijken er allemaal op hun eigen manier van te genieten.

Open en alert zijn

Mijn ogen openden zich niet enkel deze ochtend. Ze zullen zich vandaag wellicht vaak openen. Ik zal alert zijn, open en aanwezig, en dingen zien en voelen en ruimte creëren voor stretch en dankbaarheid.

De opgelegde beperkingen in waar ik mag zijn, wat ik kan doen en hoe ik het moet doen, zal ik ook vandaag inzetten om na te denken en te voelen over wat nu echt belangrijk is, wie ik echt wil zijn, en waar ik eigenlijk in dit leven heen wil.

Maak jij er ook een fijne dag van hé.

Hans

Over de blogger
Hans is sinds 1995 een graag gehoorde bron van inspiratie in binnen- en buitenland. Hij is gepassioneerd door de werking van het brein en de impact hiervan op mens en samenleving. Hij combineert elementen uit de wetenschap, waar hij regelmatig zelf congressen en colleges volgt, met wat hij leert uit het leven en uit talrijke publicaties, boeken en cursussen. Hans overgiet dit alles met een heerlijk eloquente saus en een non -conformistische stijl die héél erg gesmaakt wordt door zijn publiek.

Hans is serieel ondernemer, auteur en oprichter van BREINPIRATEN. Dat is een organisatie die “mentale weerbaarheid” promoot en bewerkstelligt bij kinderen, jongeren en iedereen die verborgen schatten in zichzelf op een heel natuurlijke wijze wil ontdekken en inzetten.
Lees meer over hans op www.hansdemeyer.be

 

Categorieën
Covid

Breinpiraten in volle vaart

Blijven geloven in waar je voor gaat. Niet opgeven en je niet laten verzwakken door tijdelijke verzuchtingen. Ik heb het met vallen en opstaan geleerd. De voorbije 30 jaren waren een aaneenschakeling van hoogtepunten waartussen vele inspirerende laagtepunten die ik zelf zelden of nooit als laagtepunten heb ervaren. Het waren hooguit periodes van mogelijk ongemak door weinig inkomsten, projecten die werden uitgesteld of verwachtingen die anders werden ingelost dan verwacht, gehoopt of geanticipeerd.Ik heb er vooral uit geleerd. Ik leerde dat het helpt om te blijven geloven in wat je doet. Ik leerde dat het helpt om een houding aan te nemen van “slagen” en om je te voelen zoals je je zou voelen wanneer je bent waar je wil komen. Ik heb die houding ook in de voorbije 2 jaren aangehouden: 2 jaren van investeren, herorganiseren en nieuwe projecten opstarten met als gevolg –de cijfers liegen er niet om– reserves die op zijn. En ja, sinds begin dit jaar groeien een aantal fijne planten uit de vele zaadjes.
Ik geloof sterk dat in de geschiedenislessen van 2093, de kinderen zullen leren over de gouden jaren 20 van de 21ste eeuw. Ze zullen leren over de jaren waarin mensen verborgen schatten ontdekten, weerbaarder dan ooit waren en in harmonie met elkaar en met zichzelf wisten samen te leven en te werken. Ik ben blij dat ik aan die geschiedenislessen mag mee schrijven in het komende decennium. Ik doe dat vooral samen met anderen en geniet van de kracht van het co-creëren. Het leidt tot schitterende resultaten! Hieronder een greep uit de stempels die dit decennium zal dragen:
De breinpiratenschatkistEen fijne en intense samenwerking met breinpiraten Steph en Koen leidde tot de oplevering van de breinpiratenschatkist. Neem vandaag nog een abonnement en laat je zonder oponthoud inspireren!
De Breinpiraten NLP Essentials Online en Flex trainingNa de succesvolle tryout vorig jaar, zijn we nu van start gegaan met een eerste groep van niet minder dan 11 enthousiaste studenten die de NLP Essentials Flex training volgen. Via de breinpiratenschatkist kan ook jij je inschrijven voor de beste NLP online training ooit in onze regio. Je kan de training online volgen of kiezen voor de combinatie van online en klastraining. De volgende groep start begin mei. Er zijn nu al ingeschrevenen en we beperken de groep tot 10. Tot dan misschien!
Breinpiraten op school

Net op een ogenblik dat mentale weerbaarheid bij kinderen en jongeren een erg actueel thema is, rollen de eerste exemplaren van dit inspirerend werkboek van de pers. Het boek wordt momenteel al in één school als bron van inspiratie gebruikt.Wil je ook een exemplaar en evalueren of dit voor jou, jouw kinderen en hun school iets kan betekenen? Laat het me weten! Het boek kwam er na dat de Breinpiraten met succes een aantal kinderen leerden omgaan met “gepest worden”, waarna het pesten meteen stopte. Het werk bevat spelletjes en inzichten die kinderen bewust helpen te maken van de vele verborgen schatten binnen in zichzelf en de anderen.
Breinpiratenkampen voor kinderen en jongerenDit jaar organiseert onze nagelnieuwe Breinpiraten vzw voor de 2de keer een inspirerend kamp voor kinderen tussen 7 en 10 en een voor jongeren tussen 11 en 15. Het kamp heeft plaats tijdens de laatste week van Augustus 2020 (van maandag tot en met vrijdag). Je vindt al enkele details op de Breinpiraten website waar je je plekje kan reserveren. Meer info volgt!
En verder….
kan je 17 maart nu al blokkeren in je agenda en je inschrijven voor een inspirerende dag rond de verborgen schatten in jezelf.

Ondertussen staan er enkele Breinpiraten keynotes gepland zoals bij The Women in Technology Network Belux en draaien de piraten mee in fijne leer- en transformatieprojecten in samenwerking met onder meer Milernas, Microsoft en diverse KMO’s en individuen die zich graag door ons laten inspireren.
Bedankt alvast om ons te volgen. Dat kan via onze Facebookgroep, via een bezoekje aan de NLP Pub tijdens een van de aankomende Breinpiraten Parleys en/of door een kijkje te nemen in onze Breinpiraten Schatkist. en je te abonneren op ons Youtube kanaal!
AHOY!!

Categorieën
Covid

Van voornemen tot actie in 6 eenvoudige stappen

Een nieuw jaar, een nieuw decennium. Ik voel me meer dan ooit gemotiveerd om bij te dragen tot de herinneringen die mensen binnen vijftig jaar over de aankomende periode zullen hebben: “het was de max”, “wat een bloei, “de mensen leerden toen echt gelukkig te zijn”, “de harmonie die toen heerste was nooit gezien”, …

Jij hebt wellicht ook snode plannen en energieke voornemens. Ik deel hieronder een strategie die je zal inspireren om het niet bij woorden en ideeën te laten.

1. Visualiseer en beleef het resultaat

Zoek een rustige plek, sluit je ogen en reis naar de toekomst naar het moment waarop je bent waar je wil geraken. Gebruik nu je verbeelding en beleef hoe jouw wereld er nu uitziet. Hoe zie jij eruit, hoe ziet je omgeving eruit? Wat gebeurt er. Wat doe jij? Wat doen mensen rond jou? Welke kleuren zie je, welke geuren ruik je, wat hoor en wat voel je hierbij en waar voel je dat? Neem uitgebreid de tijd om dat beeld intens te beleven. Versterk elementen en voel wat dat met je doet: kleuren heviger maken, geluiden afstemmen, etc… Wanneer je helemaal in het beeld bent opgezogen, leg dan dat gevoel vast met een woord, een symbool of een gebaar.

2. Wie speelt welke rol?

Je hebt net beleefd hoe jouw wereld er zal uitzien wanneer je plan is uitgevoerd of je opdracht is geslaagd. Misschien doe je het alleen, wellicht zijn er anderen in betrokken. Maak een overzicht van alle mensen die een rol zullen spelen in het proces en in het resultaat. Welke rol spelen ze nu, wat zal tijdens het proces veranderen en eens je bent waar je wil zijn, zal er dan nog iets veranderen?

3. Wat is belangrijk?

Wanneer je met je plan start zijn er waarden die belangrijk zijn en overtuigingen die zullen helpen om het plan uit te voeren. Welke zijn die? Voor wie is wat belangrijk en wat zal vermogend werken en wat kan beperkend zijn? Wat zijn de opportuniteiten, wat zijn de valkuilen? De kans bestaat dat tijdens het proces en wanneer de opdracht is uitgevoerd nieuwe elementen belangrijk zullen zijn en oude elementen niet langer relevant? Maak hier een inschatting van.

4. Hoe gaan je te werk?

Je weet nu waar je wil geraken, wie er mee zal spelen en wat er op elk niveau vermogend en beperkend kan zijn. Nu kan je een inventaris maken van wat je allemaal zal nodig hebben om je doel te bereiken. Maak een inventaris van de middelen die doorheen het proces en eens je doel bereikt, nodig zullen zijn. Overloop ook wat niet langer relevant is. Kijk wat je hebt en wat je zal moeten leren, kopen of inhuren.

5. Wat ga je doen?

Dit is het moment waarop je een tijdlijn maakt, gevuld met procesdoelstellingen (aka babysteps). Koppel aan elke baby-stap een voelbare beloning en definieer die duidelijk. Zo kan je het “instant beloningsaapje” in jezelf en in anderen alert houden. Dat leidt tot de nodige tussentijdse dopaminestootjes en vermijdt afleiding of uitstel.

6. Waar en wanneer?

Vul nu je plan verder aan met praktische invullingen rond waar en wanneer wat zal gebeuren. Neem de kracht en invloed van tijdstippen en omgeving mee in rekening en weet dat die een grote rol kunnen spelen in je succes.

De 6 handvaten zullen het verschil maken in jouw volgende realisatie.

Je kan hierover sparren met me via mail, TEAMS of telefoon. Tot gauw!

Hans

Over de blogger

Hans is sinds 1995 een graag gehoorde bron van inspiratie in binnen- en buitenland. Hij is gepassioneerd door de werking van het brein en de impact hiervan op mens en samenleving. Hij combineert elementen uit de wetenschap, waar hij regelmatig zelf congressen en colleges volgt, met wat hij leert uit het leven en uit talrijke publicaties, boeken en cursussen. Hans overgiet dit alles met een heerlijk eloquente saus en een non -conformistische stijl die héél erg gesmaakt wordt door zijn publiek.

Hans is serieel ondernemer, auteur en oprichter van BREINPIRATEN. Dat is een organisatie die “mentale weerbaarheid” promoot en bewerkstelligt bij kinderen, jongeren en iedereen die verborgen schatten in zichzelf op een heel natuurlijke wijze wil ontdekken en inzetten.

Lees meer over hans op www.hansdemeyer.be

Categorieën
Covid

Happiness Hubs

Terwijl Tesla dorpen bouwt die geheel autonoom in hun energie voorzien, speel ik al lange tijd met het idee van Happiness Hubs. Beide concepten zijn perfect met elkaar te combineren.

Het centrale gegeven in een Happiness Hub is emotionele gezondheid. Elkeen kan en mag dat gegeven invullen naar eigen goeddunken. Om in een Happiness Hub te wonen, hoef je geen probleem te hebben. Het helpt om een aantal vooronderstellingen en houdingen te geloven of aan te nemen: ‘de kaart is niet het gebied’, ‘fair witness houding’, ‘achter elk gedrag schuilt een positieve intentie’, zijn er enkele van. Verder heb je als inwoner of bezoeker een open geest, ben je alert, nieuwsgierig en leergierig en vooral JEZELF.
In het centrum van de hub kunnen inwoners en bezoekers terecht voor uiteenlopende soorten mentale wellness onder de vorm van persoonlijke begeleiding, e-coaching, seminars, lezingen, gespreksgroepen en andere vormen van inspiratie.
De cirkel rond dat centrum bevat winkels en dienstencentra waar zoveel als mogelijk eigen producten en services worden aangeboden. We denken hier vooral aan dingen die in het dagelijks leven nuttig zijn. Voor vele andere aankopen of diensten kunnen bewoners vanzelfsprekend terugvallen op bestaande infrastructuur buiten de hub: scholen, ziekenhuizen, grootwarenhuizen, etc…
De derde cirkel bestaat uit een co-housing zone. Individuen en gezinnen kunnen er aan haalbare prijzen wooneenheden huren of kopen met een functionele mix van privé- en gedeelde ruimtes en veel groen.
De vierde cirkel is voor niet-permanente bewoners: er is mogelijkheid om te kamperen, een chalet te betrekken of een camper te parkeren voor een of meerdere dagen, weken of maanden.
In de buitenste zone krijgen grondstoffen, voeding en levensvoorzieningen alle aandacht. Zonnepanelen en windmolens voorzien de energie. Miniboerderijen waar duurzaam met dieren wordt omgegaan, velden met gewassen voor eigen gebruik en visplekken zijn enkele van de voorzieningen die daar worden onder gebracht.


Een Happiness Hub is een plek waar de bewoners en bezoekers ruimte kunnen maken en vinden om hun eigen aspiraties en bijdragen tot zichzelf en tot de wereld te ontdekken, te creëren of bij te schaven. Daarbij werken ze vooral aan zichzelf en vinden ze evenwicht en harmonie doorheen alle rollen die ze in hun leven vervullen: ouder, partner, individu, werknemer, feestvierder, … Door die harmonie en bewustwording merken de bewoners steeds meer vermogende overtuigingen en waarden in zichzelf en in de anderen en verdwijnen beperkende overtuigingen langzaam als sneeuw onder een warm zonnetje.
Happiness Hubbers (kijk, het wordt al een identiteit) vinden in de hub, in zichzelf en in de anderen alle middelen die ze nodig hebben om verder te kunnen in wat ze doen of willen doen, waar en wanneer ze dat willen.


De Happiness Hub is momenteel een concept. Ken jij mensen die gelijke waarden onderschrijven en in dit concept mee willen stappen? Breng ze gerust in contact. Wie weet groeit hier iets heel waardevol en mooi uit!